· 

Een hapje voor mama

“Zou je niet eens beginnen met hapjes? Ze is er duidelijk klaar voor; ze kijkt het eten uit je mond.” 

Ik ga het gewoon eerlijk zeggen; er gaan rillingen over mijn rug, iedere keer dat ik dit hoor. Mede omdat Alice nog maar 3 maanden is en het advies van het consultatiebureau tegenwoordig vanaf 4 maanden is. Dat is al een hele verbetering trouwens. Uit het groeiboekje van mijn vriend (best handig, een schoonmoeder die alles bewaard en opschrijft) weet ik dat in 1984 vanaf 5 weken roosvicee werd geadviseerd. Mijn oma vertelde mij dat je vroeger borstvoeding gaf tot een baby liga geprakt met sinaasappelsap mocht. Ter informatie, dat was met 3 maanden.
Maar nu is het advies vanaf 4 maanden, en Alice is 3 maanden, dus nee ‘ik zal niet eens beginnen met hapjes’. Ook met 4 maanden niet trouwens, waarom ga ik hieronder uitleggen. 

Om te beginnen even het volgende. Dit is geen aanval op ouders die een andere keuze maken of hebben gemaakt! Ik schrijf dit om mijn verbazing (en frustratie) over onderstaande opmerking te uiten.

“Wij gaan echt met 4 maanden beginnen, Pietje is er helemaal klaar voor; hij kijkt het eten uit mijn mond en probeert mijn lepel te pakken.”. Vind ik een beetje een gekke uitspraak. Ter illustratie ga ik dezelfde methode van conclusie trekken loslaten op een paar andere scenario’s. 

‘Floyd (4 jaar) weet precies hoe hij de auto moet starten. Hij snapt al helemaal hoe een auto werkt!

Ik ben zo trots! We gaan hem gelijk opgeven voor rijlessen!’

‘Er was een bierflesje op tafel blijven staan. Logan (2 jaar) heeft die zo aan zijn mond gezet.

Hij snapt al helemaal hoe het moet, hij zal wel klaar zijn voor bier. De volgende keer krijgt hij een eigen fles!’

Wat zou je denken als ik je dat vertel? Ik doe een wilde gok. Waarschijnlijk iets in de trend van “Die is compleet van het padje af!”, en ik vermoed dat je me iets gaat vertellen over dat een kind van 4 nog helemaal geen auto kan rijden omdat… ja… waarom eigenlijk? Het kan gewoon niet!
En een tweejarige bier geven?! Ben je helemaal betoeterd? Weet je wel hoe slecht alcohol is voor een kind?!

Een 4 jarige kan misschien wel autorijden, ze zouden best in staat kunnen zijn het mechanische onderdeel van autorijden te begrijpen, maar hun hersenen zijn nog lang niet ontwikkeld genoeg om aan het verkeer deel te nemen. Een tweejarige zou geen bier moeten drinken omdat het hersencellen kapot maakt. Het maakt bij beide situaties niet uit dat ze begrijpen hoe het moet, ze zijn er qua ontwikkeling niet klaar voor. Iedereen begrijpt en accepteert dat, maar, en dit is een oprechte vraag, waarom is het dan bij het starten van vast voedsel voor een baby anders? Waarom krijg je dan standaard het antwoord “Elk kind is er op een ander moment klaar voor.”?

Alice kijkt het eten niet uit mijn mond, ze kijkt aandachtig naar de handelingen die ik doe. Dat is hoe een kind leert; door te kijken naar wat de rest doet. Ik breng iets met een lepel van mijn bord naar mijn mond. Als ik hondenpoep naar binnen zou werken, zou ze er nog met hetzelfde verlangen naar kijken. Betekend dat dat ik haar hondenpoep kan voeren? Nee, natuurlijk niet! 

Alice doet pogingen bestek uit mijn handen te pakken als ze op schoot zit tijdens het eten. Het betekend dan niet dat ze klaar is voor vast voedsel, het betekend alleen dat ze geïnteresseerd is in wat ik in mijn handen heb. Als ik een scherp mes vast zou hebben, zou ze die ook willen pakken (en in haar mond willen doen, baby’s leren namelijk veel over texturen ed door dingen in hun mond te doen). Betekend dit dan dat ik haar op een scherp mes kan laten sabbelen? Nee, natuurlijk niet!

De wetenschap is het er redelijk over eens: de eerste 6 maanden zijn de darmen van een baby nog niet goed in staat andere dingen dan melkvoeding te verwerken. Ze zijn nog niet genoeg ontwikkeld, nog niet ‘rijp’. Het wel geven van vaste voeding voor die leeftijd, doet meer schade dan goed. Op zowel de korte als de lange termijn. Het hoe en waarom ga ik nu niet over uitweiden. Daarvoor raad ik onder andere dit artikel van de groene vrouw aan.

Naast deze onzichtbare reden, zijn er ook wel zichtbare signalen die duiden op 6 maanden wachten. Namelijk de motoriek. Rond de 6 maanden kunnen kindjes vaak langere tijd zelfstandig rechtop zitten. Ook beginnen ze rond die leeftijd gericht dingen te pakken en naar hun mond te brengen. En niet te vergeten, de kokhalsreflex die bij een jonge baby voor op de tong zit, verplaatst steeds iets meer naar achter, waardoor dingen die in de mond komen er niet net zo hard weer uitgewerkt worden.

“Elk kind is er op een ander moment klaar voor”, het is geen onwaarheid. Het ene kind is sneller dan het andere kind. Het probleem is dat we collectief op de verkeerde signalen zijn gaan letten. Eten “uit de mond kijken” is geen signaal, de lepel uit je hand willen pakken ook niet, en er zijn nog wel meer dingen GEEN signaal dat een kindje klaar is voor vast voedsel. Waar let je dan wel op? Nou wacht in ieder geval tot minimaal 5,5 a 6 maanden (voor die darmrijping), en kijk dan of je kindje stevig rechtop kan zitten, of die gericht speelgoed naar de mond brengt, of die kauwbewegingen maakt en of die niet begint te kokhalsen als er iets wat verder op de tong komt. Laat je kindje al deze signalen zien (dus niet 1 of 2), ga er dan voor!

Geen kind wordt slechter van die paar maanden extra wachten, het enige waar je mee moet dealen is je eigen ongeduld. Wij wachten in ieder geval rustig de 6 maanden af. Wanneer Alice goed in de kinderstoel kan zitten en zelf gericht stukken eten in haar mond kan doen, want ook pureren gebeurd hier niet. Maar daarover schrijf ik weer een blog als we aan die fase toe zijn.

Floyd, 4,5 maand, kijkt de worteltjes uit papa's mond
Floyd, 4,5 maand, kijkt de worteltjes uit papa's mond

Reactie schrijven

Commentaren: 0