· 

De geboorte van Alice

Dinsdag 21 juli 2020. 42 weken en 3 dagen ben ik zwanger. Mijn verloskundigen staan nog steeds achter mijn beslissing thuis te bevallen en niet ingeleid te willen worden. Ik prijs me daar best gelukkig mee, een verloskundige praktijk die zwangeren ook nog na 42 weken wil begeleiden is zeker niet standaard. 

'S ochtends om een uur of 7 word ik wakker omdat ik naar de wc moet. Ik hoor iets in de wc vallen: De slijmprop! Bij mijn oudste kreeg ik daarna gelijk weeën, dus ik ben benieuwd of dat nu weer gebeurd. Ik ga weer naar bed. Daar liggen mijn vriend en zoontjes nog heerlijk te slapen, ik koester het moment even, misschien wel de laatste keer dat we met zijn vieren zijn. 

Ik probeer nog in slaap te vallen, maar eigenlijk ben ik veel te wakker door enthousiasme. Vandaag gaat het gebeuren zegt mijn gevoel. Na een tijdje voel ik een samentrekking. Niet pijnlijk, niet echt een wee, enkel licht oncomfortabel. Deze heb ik de afgelopen ochtenden ook gehad, niets bijzonders nog, maar het gevoel dat het vandaag toch echt gaat gebeuren wordt sterker. 

Even later voel ik weer een samentrekking. En nog een en nog een. Om een uur of 8 wordt iedereen wakker. Ik besluit Martijn nog niet te vertellen van mijn gevoel. We liggen nog even gezellig met zijn allen in bed. De afgelopen dagen, weken zelfs, vond ik het niet fijn om 's ochtends nog even met zijn allen in bed te liggen. Ik raakte enorm overprikkeld van mijn jongens, die enkel lekker aan het ravotten waren, maar vandaag kan ik er wel van genieten. 

Om 9 uur gaan we allemaal uit bed. Ik besluit dat het nu het juiste moment is om Martijn te vertellen dat ik denk dat het begonnen is. Die reageert enthousiast en een beetje met ongeloof. Na ruim 42 weken wachten krijg je toch wel ergens het gevoel dat het gewoon niet meer gaat gebeuren. Ook al weet je dat dat natuurlijk niet het geval is. 

C, mijn vriendin die bij de bevalling zou zijn, appt me toevallig of ik wil dat ze vandaag even langskomt. Ik stuur terug dat ze vandaag misschien sowieso wel moet langskomen. Ze snapt natuurlijk gelijk wat dat betekend. We spreken af dat ik of Martijn haar een bericht stuurt als ze naar ons toe moet komen. 

Ook bel ik P, de verloskundige. Dat zou ik sowieso vanochtend doen, om te overleggen of ze nog eens langs zal komen om eventueel te strippen. Ik geef ook aan dat er al wat activiteit is. 

De tijd gaat voorbij, de samentrekkingen komen en gaan, maar worden voor mijn gevoel niet echt sterker. Ik time niet, want ik weet dat ik daar onzeker van wordt.

Om drie uur komt P langs. Ik loop nog rondjes door het huis, de was doen etcetera, dus ze ziet gelijk dat ik nog niet in de weeën zit echt. 

 

We besluiten dat ik nog een keer strippen wel wil proberen voor een extra zetje. Dat hielp bij mijn middelste ook. 

We spreken nog even over wat te doen als het toch niet doorzet. Ik geef aan dat ik dan eventueel zou willen dat thuis mijn vliezen worden gebroken. P geeft aan dat haar dienst om acht uur vanavond eindigt en dat dan H, die ik mijn hele zwangerschap bij iedere afspraak heb gezien, het overneemt. Ondanks dat ik bij P ook het volste vertrouwen heb op een fijne bevalling, vind ik het idee dat H er bij zou zijn wel fijn. Met haar heb ik toch meer een band opgebouwd. 

 

P gaat weer weg en om een uur of 4 voel ik de eerste samentrekking die ik echt door moet ademen. En dan nog een, en nog een. Het is nu echt bezig. 

Om vijf uur heb ik nog een afspraak staan bij de acupuncturist. Daar was ik gisteravond ook geweest, in de hoop dat dat mijn lichaam zou stimuleren. Dus ik besluit ook naar deze afspraak nog te gaan. 

Af en toe een wee wegademend zit ik daar op de behandeltafel. De acupuncturist gebruikt deze keer elektropulsen voor extra stimulatie. 

 

We praten een beetje, ze verteld dat ze zelf nog naar gitaarles ging toen ze weeën had van haar oudste. Dat ze dan tijdens een wee van de stoel opstond om heen en weer te lopen en dat de instructeur echt super zenuwachtig was. 

Na een half uur is ze klaar en gaan we weer naar huis. Thuis ga ik onder de douche staan. Ik spreek mezelf een mantra toe dat neerkomt op 'laat het gaan'. Loslaten is namelijk mijn issue. 

De weeën worden sterker. Ik vertel Martijn dat hij C moet berichten te komen. En mijn moeder, die even langs was gekomen, vertel ik dat ze moet blijven om op Floyd en Logan te letten. Ik blijf nog even onder de douche staan. 

 

Na een tijdje vind ik de douche niet fijn meer. De weeën worden gemener en ik heb tegendruk in mijn onderrug nodig. Ik heb buikweeën, maar net als bij mijn tweede alleen in mijn onderbuik. En daar kan ik slecht naar toe ademen. 

Ik loop naar beneden. Mijn moeder scharrelt wat rond en Martijn is aan het koken. Als ik hem vraag (naja het is meer een beetje gegrom, ge'Martijn' en wijzen naar mijn rug terwijl ik op een tafel leun) om me te helpen, is hij eerst een beetje geïrriteerd dat ik hem stoor. Hij heeft nog niet helemaal door dat het serieus is. 

Even later komt ook C aan. Zij en Martijn wisselen mijn rug masseren af. De weeën komen kort op elkaar en zijn best hevig, maar ze duren ook maar kort.

 

Om ongeveer kwart over 8 vraag ik of ze H willen bellen. Die komt rustig onze kant op. Ondertussen gaan Martijn en C het bevalbad vullen. Floyd helpt ze mee. 

H komt aan. Ze zet haar spullen ergens klaar en vraagt of ik de behoefte voel in het bad te gaan. Ik voel niet heel erg de behoefte, maar het lijkt me toch ook wel fijn, dus ik ga het bad in. 

De omhulling van het warme water is heerlijk en het helpt ontspannen. Floyd en Logan hebben rubber eendjes gehaald en die moeten uiteraard in het bad drijven. Vervolgens moeten ze er met een schepnetje uitgevist worden. Ik vind het wel grappig. Lachen is een goede afleiding. Op een gegeven moment wordt het me wel iets teveel en ik vraag mijn moeder of ze Floyd en Logan even mee wil nemen naar de andere kamer. Floyd en Logan geven echter aan dat ze naar oma's huis willen. Ik vind het ergens wel jammer, maar als ze dat willen is het goed natuurlijk. 

 

Mijn moeder brengt ze weg en komt daarna zelf terug. Ergens tussendoor is ook mijn zusje aangekomen. Ze heeft de camera gepakt en is foto's aan het maken. 

H is op een stoel naast het bad gaan zitten en kijkt het allemaal een beetje aan. Martijn is achter me in het bad komen zitten. De weeën worden steeds sterker en gemener. Ik besluit onderbewust mezelf te toucheren, bij mijn tweede voelde ik op een gegeven moment de behoefte dat te doen, en deze keer ook. 

 

Martijn ziet dat en vraagt me wat ik voel. Ik voel dat mijn baarmoedermond volledig verweekt is, maar verder kan ik er even geen wijs uit worden. Ik kan het ook niet verwoorden en zeg dus dat ik het even niet weet. 

De weeën blijven sterker en gemener worden. En ik krijg steeds kramp in mijn kuit. Daarbij voel ik lichte persdrang op het hoogtepunt van een wee. H ziet dat aan me en vraagt het aan mij ter bevestiging. 

 

Ik toucheer mezelf nog een keer. Deze keer vraagt H wat ik voel. Ik voel de vliezen, het hoofdje en nog een ini mini randje baarmoeder aan een zijkant. De weeën blijven sterker en gemener worden. En ik krijg steeds kramp in mijn kuit. Daarbij voel ik lichte persdrang op het hoogtepunt van een wee. Hanneke ziet dat aan me en vraagt het aan mij ter bevestiging. 

Tot nu toe zit ik de hele tijd op handen en knieën in bad, maar dat voelt niet goed meer. Ik ga achterover zitten tegen Martijn aan en bij de volgende wee voel ik mijn vliezen breken. Een nieuwe gewaarwording want bij mijn andere twee geboortes zijn ze kunstmatig gebroken. 

 

Vervolgens krijg ik echt persdrang. Maar ook echt persdrang. Geen baby naar buiten ademen, gewoon echt persen moet ik. Ik begin een beetje te hyperventileren, maar H herinnert me rustig proberen adem te halen tussen de weeën door. 

Ik ga op mijn hurken aan de badrand zitten en houd me met een hand vast aan het handvat en de andere leg ik op mijn vulva. H vraagt of ik het hoofdje verder voel komen of dat het weer terug schiet, ik geef aan dat ze met iedere wee verder komt. En dan met een super heftige perswee en een enorm oergeluid is haar hoofdje geboren, en gelijk haar schoudertjes ook gedeeltelijk. En de volgende wee volgt de rest van haar lichaam. Martijn vangt haar op en brengt haar boven water waar ze gelijk begint te huilen. Ik draai me voorzichtig om en neem haar over. Daar is ze dan; Alice. Geboren op 21 juli om 22.30 uur. 

H wil eigenlijk dat ik gelijk uit bad kom. Ik verlies namelijk best veel bloed en ze kan het niet goed inschatten. Dat vind ik geen probleem, ik krijg weer kramp in mijn kuit en vind het water niet zo fijn meer. Ik wordt uit bad geholpen en op het bed. Ik blijf bloed verliezen, dus ik kom weer uit het bed en ga op de baarkruk zitten voor de placenta. Die komt vrij snel en daarna kan ik weer op bed gaan liggen. Het bloedverlies wordt gestaag minder. 

Mijn vader komt even later langs met Floyd en Logan om ze kennis te laten maken met Alice. Daarna nemen opa, oma en mijn zusje ze weer mee naar hun huis om daar een nachtje te logeren. 

Na een uur of 1,5 op het bed liggen met heel nare naweeën wil ik eigenlijk gewoon naar ons eigen bed en slapen. Dus gaan we de navelstreng doorbranden. Ik voel aan de navelstreng en die lijkt nog wel heel zachtjes te kloppen. Ik zeg dit tegen H en die zegt dat dat eigenlijk niet kan, maar als ze de navelstreng beet pakt voelt ze het ook. We starten alsnog het proces van doorbranden, maar Alice lijkt het echt niet leuk te vinden, dus we stoppen er weer mee en besluiten het dan morgenochtend wel te doen. 

Alice en de bak met de placenta worden aan Martijn gegeven en ik wordt van het bed geholpen. Als ik rechtop sta wordt ik duizelig, dus ik ga heel even op de grond zitten. Na een paar minuten kom ik weer omhoog. 

H en M, de kraamverzorgster die ook nog op enig moment binnen is gekomen, ondersteunen me naar de trap toe. Daar moet ik weer even pauze nemen voor ik de trap op kan. Boven in bed doet H nog de controles van Alice. We besluiten dat we het wegen ook de volgende ochtend wel doen.

 

Vervolgens gaat iedereen naar huis. Wij liggen nog even te genieten van ons lieve kleine meisje Alice en gaan dan slapen. 

Het was echt een prachtige bevalling. Ik heb het hele proces in vol vertrouwen kunnen beleven deze keer. De begeleiding van de verloskundige was fantastisch. Precies wat ik wilde en nodig had. Ik had de regie, het was echt mijn geboorte.

 

Heb jij je bevalling(en) ook zo in vertrouwen kunnen beleven? Uit eigen ervaring weet ik dat het ook heel anders kan. Ik ben super benieuwd naar jullie verhalen! 

Reactie schrijven

Commentaren: 0