· 

De geboorte van Logan - deel 2

Vorige week plaatste ik het eerste deel van dit verhaal; de aanloop naar de bevalling. Nu volgt dus deel twee; de bevalling zelf. Ik zal beginnen met een zeer korte ‘previously on…’ voor de mensen die deel 1 niet gelezen hebben (wel lezen hoor!).

Na twee weken ziekte en bijna een week ziekenhuisopname door een urineweginfectie, mag ik blij en infectievrij weer naar huis toe. Onderhand ben ik bijna 41 weken zwanger en Logan lijkt, ondanks de langdurige koorts, nog steeds heerlijk op zijn plek te zitten in mijn buik. Aanstalten om zich aan te dienen maakt hij niet.

De dagen kruipen langzaam, maar relaxt voorbij. We gaan nog een paar keer op pad met Floyd in afwachting van kindje nummer twee. Toch wel heel fijn, die rust, na een aantal tumultueuze en heftige weken.

De 42 weken komt dichterbij. Ik ben totaal niet bang daar overheen te gaan, de verloskundige gelukkig ook niet, maar ik had eigenlijk niet verwacht dat deze zwangerschap langer zou duren dan die van Floyd. Floyd werd geboren met 41 weken en 5 dagen, de bevalling begon op 41 weken en 4 dagen. Ook ben ik wel een beetje moe van zwanger zijn, helemaal door de weken van ziekte.

Die vierde dag gaat voorbij en er gebeurt niets. Dag vijf breekt aan en nog steeds niets. In overleg met de verloskundige besluit ik dat ik die avond een poging tot strippen wel wil wagen.
De verloskundige is heel voorzichtig bij het toucheren, ze vraagt of ze me aan kan raken en zegt het wanneer ze het ook daadwerkelijk gaat doen. Ondanks het trauma van mijn eerste bevalling, voel ik me veilig. Ik kan er op vertrouwen dat ze stopt als ik stop zeg. Er is wat ontsluiting dus het strippen lukt, maar wat een vreselijk naar en pijnlijk gevoel is dat. 

Daarna bespreken we nog een plan van actie voor als het strippen geen effect heeft. Ik kan me echter totaal niet meer herinneren wat dat plan precies was, dus ik kan er ook niet meer over vertellen. Na het gesprek gaat de verloskundige naar huis. Wij kijken nog een film op de bank, ondertussen voel ik af en toe wat krampen. 

Na de film gaan we naar bed. De krampen blijven aanwezig, maar ze zijn erg mild dus ik val makkelijk in slaap. 

Ik geloof dat ik de volgende ochtend om een uur of 7/8 weer wakker word. Niet eens van krampen die heftiger worden ofzo, ik word gewoon wakker. Eigenlijk is het begin van deze bevalling een beetje vaag voor me. Zowel in mijn herinnering als op dat moment. Ik weet niet eens meer of de krampen er nog waren op het moment dat ik wakker werd. Ik denk dat ze vrij kort na het wakker worden weer terug kwamen, iets heftiger dan de avond daarvoor, maar ik kon er nog geen eerste weeën in herkennen.

In de loop van de ochtend komt de verloskundige weer. Ik deel mijn verwarring met haar. Ze stelt voor nog een keer te strippen. Ik ga daar mee akkoord.
Door de krampen doet het strippen nu nog veel meer pijn. Al snel zeg ik dat ze moest stoppen, dat doet ze uiteraard gelijk. Ze zegt dat het in ieder geval een beetje is gelukt en dat dat waarschijnlijk nog wel een extra zetje zou geven. Vervolgens gaat ze weer weg.

De uren daarna breng ik wiegend op een yogabal voor de tv door. Floyd kijkt samen met mij naar de tv, en af en toe komt hij achter me op de bank staan en “masseert” dan heel lief mijn rug. 
De krampen worden snel heftiger, maar ik herken er nog geen weeën in. Het voelt heel anders dan de vorige keer. Op een gegeven moment vraag ik Martijn de verloskundige weer te bellen, waarom precies weet ik niet meer, ik was eigenlijk nog steeds in de war.

De verloskundige komt weer terug en ziet gelijk aan me dat het nu toch wel echt begonnen is. Voor mij een fijne bevestiging wel, ik was er namelijk nog steeds onzeker over. Ze installeert zich met een breiwerkje aan de eettafel en kijkt een beetje mee naar de film.

Ik denk dat de bevestiging dat het begonnen is, voor mij maakt dat ik iets meer los kan laten. De krampen die ik nu ook voor mezelf weeën kan noemen worden nog iets heftiger, maar ook heel erg vervelend. Niet vervelend op een pijnlijke manier trouwens. De vliezen bollen bij iedere wee naar buiten, en daar krijg ik een soort persdrang van. Dat is echt heel erg naar. Ik kan mezelf geen houding meer geven en ik kan de weeën ook niet goed meer opvangen. Ik word echt gek van dat vervelende gevoel, dus ik vraag aan de verloskundige of ze mijn vliezen wil breken. Iets dat ik eigenlijk niet wilde, maar toch ook een vertrouwd gevoel geeft. Iets dat herkenbaar zou zijn van mijn vorige bevalling.


De verloskundige vraagt of ik het zeker weet, als er bijvoorbeeld meconium in het vruchtwater zou zitten treed normaal het protocol in werking dat je naar het ziekenhuis moet. Zolang je niet weet of er meconium in het vruchtwater zit, hoef je ook niet na te denken over wel of niet naar het ziekenhuis gaan. Ik besluit dat ik dit gevoel echt te vervelend vind en dat ik toch heel graag de vliezen gebroken wil hebben.

Ik moet op de baarkruk gaan zitten en met een haakje breekt de verloskundige de vliezen. Het is bijna een soort erwtensoep die er uit komt. Er is geen twijfel over mogelijk dat er meconium in het vruchtwater zit. Op een termijn van bijna 42 weken is een beetje meconium niet gek, vaak zijn de darmen gewoon klaar. Een grote hoeveelheid meconium kan echter wijzen op dat de baby het moeilijk heeft. Nu had ik langdurig hoge koorts gehad, waardoor het vruchtwater dus ook een hogere temperatuur krijgt, en het zou niet vreemd zijn als de baby in die periode oncomfortabel is geweest. Het is een logische verklaring voor de hoeveelheid meconium en betekend dat de baby niet in nood is.  
Bij Floyd kreeg ik een weeënstorm gelijk na het breken van de vliezen en hij was 2,5 uur later geboren. We besloten daarom een half uur de vordering af te wachten en dan een besluit te maken over wel of niet naar het ziekenhuis gaan. De verloskundige monitort ondertussen wel heel regelmatig de hartslag.

Ik krijg inderdaad een weeënstorm, die ik het eerste half uur opvang op de baarkruk. Na het half uur controleert de verloskundige de ontsluiting. Er is nog tijd om naar het ziekenhuis te gaan (het ziekenhuis is 5 minuten verderop dus dat is niet heel verrassend), maar het schiet wel enorm op en het gaat goed met baby. Ik voel op dat moment zo’n vreselijke afkeer van 4 trappen af, de auto in en dan installeren in het ziekenhuis, dat ik besluit dat ik thuis wil blijven. 

Ik verplaats me weer terug naar de baarkruk, al geeft dat ook geen enkele verlichting meer. De verloskundige stelt voor dat ik onder de douche ga en ondanks de afkeer van water die ik de hele zwangerschap heb gehad, lijkt me dat eigenlijk heel fijn. Dus ik verplaats me naar de badkamer.
Het warme water geeft inderdaad iets van verlichting, al kan ik me nog steeds slecht een houding geven. De weeën voel ik vooral in mijn onderbuik en ik kan er slecht naartoe ademen om de pijn te verlichten. 

Op een gegeven moment voel ik de behoefte zelf het hoofdje van binnen te voelen. Ik vraag me twee tellen af of dat eigenlijk wel mag ofzo, maar besef me dan dat dat een gekke gedachte is. Het is mijn lichaam, mijn baby en ik voel heel sterk dat ik dit moet doen. Dus ik beweeg mijn vingers naar binnen. 
Het geeft gelijk een soort verlichting. En het geeft me een duidelijke connectie met wat mijn lichaam aan het doen is, het helpt me over te geven aan het proces. 

Mijn besef van tijd is volledig verdwenen, maar wat voor mij voelt als niet veel later ziet de verloskundige aan me dat het bijna tijd is. Ze geeft aan dat de douche beter uit kan want de stralen zijn straks niet heel fijn in het gezicht van de baby. Haar woorden dringen niet echt tot me door. Vrijwel gelijk daarna voel ik inderdaad persdrang, maar ik wordt er zo door overvallen dat ik een beetje in paniek raak. Ik geef aan dat ik wil liggen, de verloskundige zegt dat dat niet echt nodig is en dat ik me best mag overgeven aan mijn lichaam. Ik ben er nog even niet klaar voor, en zeg nog eens dat ik echt even moet liggen. Dus de verloskundige gaat matjes op het bed leggen en Martijn helpt me onder de douche vandaan. 

Liggen op bed geeft me even pauze. De weeën nemen even af en ik krijg even de tijd voor de mentale overgang. Na een korte rust probeer ik mee te persen met de weeën, maar de liggende houding werkt niet. Ik draai naar mijn zij, maar dat heeft ook geen effect. Ik ga op handen en knieën op bed zitten en ook dat is niet de juiste houding. 
Bij Floyd hoefde ik amper zelf mee te persen, de weeën werkten hem vanzelf naar buiten, maar nu kan ik juist niet anders dan mee persen.
Ik klim van het bed af en ga op mijn hurken aan de bedrand hangen. Nu voelt het goed en kan ik wel de kracht zetten die ik voel dat ik moet zetten.

Dan begint Floyd heel erg hard te huilen, hij wil naar papa en mama. Floyd was op het moment dat ik naar de badkamer ging in de woonkamer in slaap gevallen. In de tussentijd is tante aangekomen en die zit bij hem in de woonkamer terwijl Martijn bij mij is. Hij is dus net weer wakker geworden en wil naar ons toe.
Van mij mocht Floyd er gewoon bij komen als hij dat wilde, maar dat hadden we niet gecommuniceerd naar zijn tante en ik ben op dat moment even niet in staat een woord uit te brengen. Ik negeer het gehuil en ga door met persen.


Met een paar persweeën is Logan zijn hoofdje geboren. Ik houd een hand op zijn hoofdje en de ander aan de bedrand. Ik zeg tegen Martijn dat hij Logan moet opvangen want ik kan mijn andere hand niet van de bedrand loslaten zonder mijn evenwicht te verliezen. Martijn gaat achter me staan, klaar om Logan op te vangen. De verloskundige is halverwege de zin “Je kunt nu wachten op de volgende perswee”, maar ook zijn lijfje is al geboren. Ik voelde zo’n enorme druk dat ik niet anders kon dan persen zonder wee. 

Martijn geeft Logan tussen mijn benen door aan mij aan. Daar is hij dan, een klein perfect gezond knulletje met een perfecte apgar score. De verloskundige zet de baarkruk achter me neer zodat ik kan zitten. Met een kom eronder voor het bloedverlies.

Tante Sylvia komt met Floyd de kamer binnen. Floyd is blij dat hij bij papa en mama mag komen en hij is tegelijkertijd erg onder de indruk. Hij wordt snel daarna gelukkig vooral heel enthousiast van zijn kleine broertje.

De verloskundige vraagt of ik lichtjes aan de navelstreng kan trekken om te voelen of de placenta al los lag. Ik trek een beetje, maar voel nog geen beweging. Ik trek nog een keer aan de navelstreng, nu met ietsjes meer kracht en voel dat de placenta los ligt. Met een keer persen wordt ook de placenta geboren. Er kwam ook een redelijke hoeveelheid bloed bij kijken. De verloskundige gaf aan dat het ruim bloedverlies was en dat het niet veel meer moet worden. Gelukkig stopt het vrij snel vanzelf.

Ik ga met Logan op bed liggen en krijg vrijwel gelijk heftige naweeën. De verloskundige vraagt of we de navelstreng willen doorknippen. We waren in eerste instantie van plan deze door te branden, maar dat hebben we eigenlijk niet goed genoeg voorbereid en door de pijnlijke naweeën kan het me allemaal vrij weinig schelen nog. Dus Martijn knipt samen met Floyd de navelstreng door. 

De verloskundige laat even later de placenta nog zien. Ze zegt dat het een enorm ding is dus dat het ruime bloedverlies niet gek is. Een grote placenta laat ook een grotere wond achter. Ook laat ze zien dat de placenta helemaal vergeeld is. Logan zwom al even in het meconium rond en hoogstwaarschijnlijk was dat dus doordat hij oncomfortabel was in het door de koorts hete vruchtwater.

Even later gaat de verloskundige naar huis. Tante Sylvia ook. Wij zitten nog heel even met zijn allen in de woonkamer op de bank te genieten en gaan daarna naar bed.

Deze bevalling was een prachtige ervaring. Ondanks het verwarrende begin, de weeën die moeilijker te handelen waren en de vruchtwater erwtensoep. Ik voelde me veilig, ik voelde me sterk, ik voelde me vrij te doen wat ik nodig had. Niemand die zei wat ik moest doen, niemand die zomaar dingen met mij deed. Ik had de regie. Een helende ervaring na een traumatische.


Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Linda (zondag, 01 maart 2020 19:19)

    Hey,

    Welke verloskundige had je? Klinkt echt als een fijne vrouw!~

  • #2

    Draagpiraatjes (maandag, 02 maart 2020 11:47)

    Hey Linda,
    Tijdens mijn tweede zwangerschap zat ik bij Pauline Doedens van Vroedvrouwen Rotterdam. Haar collega's zijn ook fantastisch.