· 

De geboorte van Logan - deel 1

Het is alweer even geleden. Logan is een paar weken terug al 2 jaar geworden en in juli verwachten we ons derde kindje. Dat weerhoudt mij er uiteraard niet van om het verhaal van zijn bevalling te vertellen. Ter lering ende vermaak. Of iets dergelijks.

Voor dit verhaal ga ik 4 weken voor de daadwerkelijke bevalling beginnen. 38 weken zwanger was ik toen. Ik kreeg buikpijn, een buikpijn die ik eerder in de zwangerschap ook wel gehad had, de buikpijn van een beginnende blaasontsteking. Het liefst probeer ik dat eerst op te lossen zonder medicijnen, en dat was me daarvoor ook steeds goed gelukt. Veel drinken, goed uitplassen, vitamine C, en cranberrysap en preparaten. Deze blaasontsteking was echter hardnekkig, een week later was de buikpijn nog steeds aanwezig. Dus ik de verloskundige gebeld en die adviseerde mij naast wat ik al deed de huisarts te bellen. 

Uiteraard moest ik urine inleveren bij de huisarts, daar zei zo’n teststickje dat er geen sprake was van een blaasontsteking. Uhm… oke, maar wat dan wel? De optie die overbleef was een candida infectie. Dat geeft sommige zelfde symptomen als een blaasontsteking. Dus Martijn is bij de drogist Canesten Gyno gaan halen en dat leek een dag verlichting te geven.

De volgende dag was de pijn weer terug, nu in combinatie met koorts. Een blaasontsteking was uitgesloten door de huisarts, dus de verloskundige dacht aan de griep. Daar is niet veel meer aan te doen dan wachten tot het over is. Dus wachten is wat ik deed, maar minder werd het niet, de buikpijn werd zelfs alleen maar erger en de koorts hoger.

Onderhand zijn we twee weken na de eerste symptomen, op 40 weken zwangerschap. Ik verga nu echt van de pijn en heb behoorlijk koorts. Dus toch nog maar een keer de huisarts bellen en nog een keer urine inleveren, ik heb het Martijn in een afgesloten bekertje naar de huisarts laten brengen want ik kon echt niets meer. Weer negatief. Het was een vrijdag, en de assistente zegt dat ze het nu ook niet op kweek gaan zetten want het is voor het weekend. 

De volgende dag, zaterdag, is het gewoon niet meer te doen. Dus bellen we de huisartsenpost. Het teststickje voor blaasontsteking blijft negatief, maar het is de dienstdoende huisarts wel duidelijk dat het echt niet goed gaat. 


Ik wordt opgenomen in het ziekenhuis op verdenking van een urineweginfectie en ga voor de zekerheid aan een antibiotica infuus. Dat helpt vrijwel gelijk, de koorts zakt en ik voel me duidelijk beter. Het helpt alleen niet lang, een aantal uur later komt de koorts weer terug. De antibiotica wordt vervangen voor een andere soort en deze slaat gelukkig wel echt aan. 

Ondertussen gebeurt echter waar ik een beetje bang voor was. De gynaecoloog is van mening dat ik ingeleid moet worden. De reden die wordt gegeven is dat ik ruim 40 weken zwanger ben, en dat is een mooie termijn, en er bestaat een minuscule kans dat ook mijn baarmoeder geïnfecteerd is. Op dat moment zie ik het uiteraard totaal niet zitten om nu te moeten bevallen. Ik ben net twee weken ziek geweest en nog steeds ziek. Daarnaast is een inleiding iets dat ik heel erg graag wil vermijden. Ik wil sowieso al niet in het ziekenhuis bevallen, laat staan medisch. Dus ik sla het aanbod af, met als hoofdreden dat ik dat zo ziek nog echt niet ga trekken. Die wordt gelukkig vrij snel geaccepteerd.

De volgende dag is de gynaecoloog weer terug. Ik voel me aanzienlijk beter, de koorts is weg, de pijn ook. “We hebben met het academisch ziekenhuis overlegt en ook die adviseren inleiden” zegt ze. Ook vanwege die heel kleine kans dat er een baarmoederinfectie is. Zelf ben ik er van overtuigd dat dat niet het geval is, ik ben met de kleine kans ook niet bang te maken. Ik geef aan dat ik geen keuze ga maken tot er een gesprek is geweest met mijn eigen verloskundige er bij. Die heeft er uiteraard meer verstand van dan ik en weet de juiste vragen te stellen.

Aan het einde van de middag hebben we dat gesprek. De verloskundige stelt vragen aan de hand van B.R.A.I.N.S., een methode om er voor te zorgen dat je een werkelijk goed geïnformeerde keuze kunt maken. Op de afbeelding staat het uitgelegd. We komen tot de conclusie dat er eigenlijk weinig bekend is over mogelijke baarmoederinfecties. En dat ze mij vooral willen inleiden omdat ik de week daarvoor aan mijn verloskundige had aangegeven dat ik vocht leek te verliezen. Dit bleek toen heel waterige afscheiding te zijn, maar de gynaecoloog wilde eigenlijk het risico niet nemen dat er toch een klein scheurtje in het vruchtvlies zou zitten. Als de blaasontsteking dan veroorzaakt is door GBS (groep B streptokokken), kan de baby daar nu al mee geïnfecteerd zijn. Sowieso bestaat de kans dat de baby dan tijdens de bevalling geïnfecteerd raakt en dit brengt weer mogelijke risico's met zich mee.
(Bij een positieve GBS wordt meestal aangeraden aan een antibiotica infuus te bevallen en om de baby na de bevalling preventief antibiotica te geven. Zo'n 20% van de vrouwen is draagster van deze bacterie, daarvan brengt 50% de bacterie over op de baby tijdens de bevalling. Van die 50% wordt 1-2% van de baby's ernstig ziek. Bij een grote kolonisatie van GBS bij de moeder liggen de risico's iets hoger.)

Ik ben er echt van overtuigd dat er geen scheurtje in de vliezen zit en dat het gewoon waterige afscheiding was. Dus voor nu kiezen we voor niets doen. Als uit de urinekweek blijkt dat de ontsteking is veroorzaakt door GBS en/of als uit de kweek van de vaginale swab blijkt dat ik drager ben van GBS, gaan we een inleiding (en ziekenhuisbevalling op zich) heroverwegen. Daarna heb ik nog een gesprek met de gynaecoloog over mijn vorige traumatische bevalling en dat ik een aantal eisen heb voor als ik toch besluit voor de inleiding of ziekenhuisbevalling te gaan. Daar is ze het gelukkig mee eens en de daaropvolgende dagen wordt ik met rust gelaten.

Zes dagen na mijn opname komt de gynaecoloog weer langs. De blaasontsteking werd veroorzaakt door een vervelende bacterie, maar niet door GBS. Ook de vaginale swab was schoon. Ik kan weer naar huis om daar de rest van de antibioticakuur af te maken en me voor te bereiden op een thuisbevalling. 

 

"Women do the allowing"

Mary Kronk, verloskundige

Dat was deel 1 van het verhaal. Niet persé onderdeel van de bevalling of de geboorte, maar wel een belangrijk onderdeel in de weg daar naartoe. Ik deel het onder andere om te laten zien dat je keuzes hebt en dat het jouw keuzes zijn. Zorgverleners geven advies (dat hoort volledig advies te zijn, dus mogelijke risico’s van de complicatie en de werkelijke kans daarop, maar ook de voordelen en risico’s van de interventie die ze daarop voorstellen. Het kan best zijn dat de (kans op de) risico’s van een complicatie voor jou niet opwegen tegen de risico’s van de voorgestelde interventie) en jij geeft dan wel of geen toestemming. Ook deel ik het omdat het belangrijk is dat je je eigen intuïtie raadpleegt en durft te vertrouwen. Je intuïtie heeft het namelijk vaak bij het rechte eind.


Wil jij graag meer weten over je rechten omtrent geboortezorg? Kijk dan vooral op de website of Facebook van de Geboortebeweging.

Reactie schrijven

Commentaren: 0