· 

Mama heeft autisme

'Mijn kind heeft autisme'; je hoeft maar een korte Google search te doen als je hier wat over wilt weten. Er zijn honderden artikelen, pagina's, fora en websites over dit onderwerp. Maar het was niet wat ik zocht. Mijn kind heeft namelijk helemaal geen autisme. Nee, mijn kinderen zijn vooralsnog helemaal "normaal". Wie heeft er dan wel autisme? Zwaai zwaai, dat ben ik.

Wat ik intypte was dan ook niet 'mijn kind heeft autisme', maar 'ouder met autisme'. Ik kreeg een paar hits naast de vele over een kind met autisme. En ik moet zeggen, ik wou dat ik niet had gezocht. Ik voelde me namelijk al niet zo zelfverzekerd over mijn opvoedkwaliteiten, want ik heb de laatste weken nogal last van 'mijn' autisme, maar nu zonk de moed me toch even twee tellen in de schoenen.

"Uit het forum 'kinderen van autisten'

op de website van Psychologiemagazine

blijkt hoeveel verdriet en emotionele en psychische problemen

kinderen met een ouder met autisme hebben."

bron: https://www.ggznieuws.nl/home/als-vader-moeder-autisme/

Gebrek aan liefde, geen waardering, niet sociaal vaardig, verregaande gevolgen voor de ontwikkeling, kunnen niet opvoeden zonder hulp; het is maar een greep uit de oordelen die ik vond. Heel even dacht ik "Zie je wel! Ik kan dit helemaal niet...", maar gelukkig weet ik beter.

"We willen eigenlijk ook onderzoeken of je autisme hebt." zei de psycholoog, die ik zag voor stress-absences, 2 jaar geleden. "Schrik je daarvan?" vroeg ze daarna. Nee, ik schrok daar totaal niet van, ik wist het eigenlijk al. Het was eerder een opluchting.

Als tiener heb ik meerdere malen aangegeven dat ik graag onderzocht wilde worden. Niet specifiek onderzoek naar autisme, maar onderzoek naar iets. Ik voelde me anders dan iedereen, abnormaal en eenzaam. Ik had veel last van stress, faalangst, was perfectionistisch, kreeg een eetstoornis. Niet dingen waar je gelijk autisme bij denkt, het zijn dingen waar tieners wel vaker last van hebben. Onderzoek was dan ook niet nodig, ik wilde toch geen labeltje?

Op een gegeven moment ben ik mezelf maar 'een beetje autistisch' gaan noemen. Dat voelde ergens wel goed. Het bleek niet ver van de waarheid. Ik ben alleen helemaal autistisch in plaats van 'een beetje'.

Ik ben niet een autist type Sam uit de Netflix serie Atypical (ik ga Rain Man niet gebruiken, die film heb ik nooit gezien). Als ik het je niet vertel, zou je waarschijnlijk nooit weten dat ik autistisch ben. Ik kan je gewoon aankijken, een normaal gesprek met je voeren en ik ben gewoon in staat sarcasme en grappen te begrijpen. Ik vertoon geen onaangepast gedrag en snap gewoon hoe emoties werken. Je denkt hooguit dat ik een beetje introverte en aparte persoon ben. Misschien vind je me wat stil en langzaam, en een beetje awkward kan ook nog, maar daar blijft het wel bij. 

De kans is groot dat ook dat je helemaal niet opvalt. Het blijkt vooral iets te zijn waar ik mij zelf vreselijk onzeker over voel. Het komt een beetje neer op het volgende. Ik heb autisme. Jij zult dit niet merken, maar ik heb er wel last van.

Mijn familie merkt het wel en ook Floyd en Logan zullen het zeker merken. En dit heeft uiteraard ook wel effect op hun ontwikkeling. Ze moeten wat meer moeite doen om mijn aandacht te trekken als ik bezig ben, dus Floyd praat vrij luid en Logan slaat op je arm of been (en een enkele keer in je gezicht) als hij aandacht wil. Kletsen is geen sterk punt van mij. Ik praat wel gewoon met en tegen ze en reageer op wat ze doen, maar ik ben niet goed in kletsen over alles en niets. Ik heb lang gedacht dat Floyd daardoor achterloopt op spraak, maar Logan gaat als een speer met woorden, dus ik ga er van uit dat het daar niet door komt. Luisteren (en doen alsof) kan ik daarentegen wel heel goed. Soms, als ik zwaar overprikkelt ben, kan ik geen aanraking meer verdragen. Dan krijg ik heel erg de neiging om ze van me af te slaan. Ik doe het uiteraard niet, maar zo'n gevoel van paniek overkomt me dan. Als Martijn er niet is zet ik me er overheen en laat ik het geknuffel toe, hun behoefte gaat dan boven die van mij. Maar als Martijn er wel is neem ik afstand. En heel af en toe, als mijn emmertje echt overgelopen is, kan het gebeuren dat ik bot, kortaf en afstandelijk naar ze doe.

Toch heb ik er vertrouwen in dat ik ze niet tekort doe door mijn 'beperking'. Dat ik me bewust ben van mijn gebreken, maakt ook dat ik ze kan compenseren. Liefde en aandacht krijgen ze in ieder geval genoeg, hun sociale en emotionele ontwikkeling gaat goed, ze krijgen zeker genoeg waardering en aan zelfvertrouwen schort het ze vooralsnog ook niet. Daarbij denk ik dat ook "normale" ouders wel eens een slechte dag hebben. Zo'n dag dat het je allemaal even teveel is en dat je het liefst niet uit bed komt of dat je het liefst ineengedoken in een hoekje zit te huilen. En dat is helemaal normaal, dus waarom zouden die momenten bij mij wel een extreem negatieve invloed zijn. 

We doen als ouders allemaal maar wat we denken dat goed is, en we kunnen allemaal alleen maar hopen op een goede uitkomst voor onze kinderen. Als ouder kun je ze eigenlijk alleen een goede en veilige basis meegeven. De rest moeten ze echt zelf doen. En zolang ik ze die basis geef, vind ik dat ik het best goed doe.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 4
  • #1

    Mama Isidore (woensdag, 05 juni 2019 11:56)

    Er wordt inderdaad weinig over ouders met autisme geschreven. Ikzelf blog ook over mijn autisme en ben alleenstaande moeder van een dochter.

  • #2

    MamAuti (woensdag, 05 juni 2019 20:43)

    Heel erg herkenbaar, zowel de uitingen van het autisme als de twijfels als moeder. Ook ik blog hierover. Ik denk dat het heel belangrijk is dat hier meer aandacht voor gevraagd wordt, zodat er meer gerichte hulp gegeven kan worden aan moeders met autisme. Je hebt het echt mooi verwoord.

  • #3

    Astrid Schell (woensdag, 05 juni 2019 22:47)

    Weer geweldig verwoord!!!
    En ehhhh NIET te veel twijfelen hoor!
    Liefde is naast voeding de eerste levensbehoefte van kinderen.
    En elke moeder is wel eens overprikkeld/snel geirriteerd.
    Daar zijn ' vrij normale' volwassenen uit voortgekomen :)

  • #4

    Meggie (donderdag, 06 juni 2019 21:20)

    Ik ben 48 en heb vorig jaar mijn autisme diagnose gekregen. Mijn zonen zijn nu 14 en 15 en die gaan helemaal prima. Ik heb altijd geweten dat ik anders was dan anderen, maar had toch het idee dat iedereen wel een beetje anders was alleen ik wat meer. Pas toen ik een patroon ging zien in gedragingen van mijn ene zoon dacht ik dat hij misschien autistisch was en door er meer over te gaan lezen kwam ik erachter dat ik het zelf ben. Je bent overduidelijk heel bewust bezig met je kinderen en stelt hun behoefte (voor zover haalbaar) boven de jouwe. Dat is al meer dan veel ouders in mijn ervaring doen. Dat je dan misschien niet met alles schoolpleinpraatjes meedoet enz doet daar niks aan af. Opvoeden is sowieso moeilijk (voor alle moeders) omdat iedereen overal een mening over heeft en je moet leren om stevig in je schoenen te staan om je eigen mening/opvoedstijl te vormen en niet vanaf te laten brengen. Je hebt goed door wat het belangrijkst is dus vertrouw er gewoon op.