· 

De geboorte van Floyd

Het is alweer ruim 3 jaar geleden dat Floyd geboren is, maar de bevalling staat me nog bij alsof het gisteren was. Dit zal voor de meeste ouders wel gelden denk ik, de geboorte van je kind vergeet je niet zomaar. Er is echter een verschil, want waar de meeste ouders er hopelijk met vreugde op terug kijken, wordt ik alleen verdrietig. Ik ben jammergenoeg geen uitzondering, er zijn veel vrouwen met mij die een trauma hebben overgehouden aan hun bevalling. "Dat slaat nergens op!" heb ik wel eens gehoord "Als je baby gezond is heb je niks te zeiken, een bevalling doet nou eenmaal pijn dus doe niet zielig.". Ja dat het over het algemeen pijn doet is bekend, daar bereid je je bij een bevalling doorgaans op voor en dat is niet wat een trauma veroorzaakt. Wat dan wel een trauma kan veroorzaken zal ik met mijn eigen bevallingsverhaal illustreren.

Sidenote. Het is niet mijn bedoeling iemand bang te maken voor bevallen. Ik ben dat ook niet! Bevallen is werkelijk prachtig! Heb vertrouwen in je lichaam, het is er voor gemaakt! Jij kunt dit!
Waarschuwing. Dit verhaal kan een trigger zijn voor vrouwen die vergelijkbaar hebben meegemaakt.

Het is 22 maart 2016, ik ben 41 weken en 4 dagen zwanger en om 5 uur 's ochtends verlies ik op de wc mijn slijmprop. Dit zegt in principe niks over een bevalling, maar bij mij begonnen 5 minuten later de weeën. De rest van die dag is niet bijzonder, ik loop een beetje rond, wieg een beetje heen en weer, het doet zeer, maar het is niet heel heftig. De verloskundige komt over de dag een paar keer langs en om 7 uur 's avonds blijk ik nog maar 2 cm ontsluiting te hebben. De onervaren verloskundige vind dit toch een beetje eng en besluit me door te sturen naar het ziekenhuis. Ondanks dat ik graag thuis wilde bevallen stem ik er mee in, als de verloskundige er al geen vertrouwen in heeft, ga je zelf uiteraard ook twijfelen.

Om half 9 's avonds komen we aan op de kraamafdeling van het ziekenhuis. Een verpleegster installeert ons in een kraamsuite. Ik moet op bed gaan liggen en ze prikt gelijk een infuuskraantje in mijn arm. Ik vraag waarom: 'dat moet', krijg ik te horen. Het was erg pijnlijk want het kraantje was niet goed geprikt. Ook wordt er een CTG om mijn buik vastgemaakt waardoor ik op bed moet blijven liggen. Ik vind het een enorm oncomfortabele houding zo op bed, maar ik zeg niets want het zal wel zo horen.

Om half 11 komt de klinisch verloskundige die dienst heeft nog even langs om zich voor te stellen, maar haar dienst eindigt om 12 uur dus ze komt vooral afscheid nemen.

Het is half 1 en de klinisch verloskundige die nu dienst heeft komt langs met 2 (ik denk) gynaecologen in opleiding. Ze stellen zich voor en er wordt wat besproken, maar eigenlijk praat de klinisch verloskundige vooral langs me heen. Ze liepen vervolgens nogal abrupt de kamer uit. Het gaf me een ongemakkelijk gevoel.

Een half uur later is de klinisch verloskundige weer terug, nu met de gynaecoloog. Martijn vertelt mij dat ze zich heeft voorgesteld, maar voor mijn gevoel kwam ze de kamer binnen en dook ze zo in mijn vagina. Ze mompelde iets tegen de klinisch verloskundige, die gaf haar iets aan wat leek op een breinaald en een tel later waren mijn vliezen gebroken. Ik schrok er van en kon alleen "oh dat is warm" zeggen, terwijl ik dacht dat ze best even had kunnen zeggen wat ze ging doen. De gynaecoloog en verloskundige liepen vervolgens zonder woord de kamer weer uit. Een verpleegkundige ruimde met een handdoek de nattigheid nog even op.

Na 10 minuten krijg ik een enorme weeënstorm. Het doet zoveel pijn dat ik zeg dat ik pijnstilling wil. Ik had me voorgehouden dit echt niet te willen, maar ik was al zo'n 21 uur bezig en nog niet een op de helft, ik ging er van uit dat het nog wel eens zo lang kon gaan duren. Er wordt op de noodbel gedrukt.

20 minuten later, maar het leek veel langer, komen de klinisch verloskundige en verpleegkundige terug de kamer in. De verpleegkundige snelt naar een kast met handdoeken en lijkt wel boos te zijn dat de vloer nat is van het vruchtwater. Met een voet veegt ze de handdoek onder me heen en weer. Ze geeft me enorm het gevoel dat ik iets fout doe.
Ik geef ondertussen aan iets van pijnstilling te willen, maakt niet uit wat. De verloskundige zegt dat ze eerst moet weten hoeveel ontsluiting ik heb voor ik pijnstilling kan krijgen en ik moet op bed gaan liggen. Ik zit alleen midden in een vreselijke wee, dus dat gaat echt even niet. De verloskundige zegt dat we maar moeten bellen als ik op bed lag en ze loopt met de verpleegkundige de kamer uit.

Ik werd er wanhopig van en kreeg nog meer het idee dat ik faalde. Met veel moeite klom ik even nadat ze de kamer uitliepen op het bed. Mijn schoonzus had al op de bel gedrukt toen ik alleen aanstalten maakte op het bed te klimmen, toch duurde het nadat ik lag nog een half uur voordat er weer iemand kwam. Uiteraard zat ik toen alweer op de grond want op bed was het echt niet te doen.

Dus. De klinisch verloskundige en de verpleegkundige staan weer in de kamer. De verloskundige geïrriteerd want ik lig helemaal niet op bed, maar ik zit gehurkt op de grond. Ze maakt aanstalten gelijk weer weg te lopen.
Helemaal wanhopig en nu ook een beetje boos klim ik uit alle macht op dat bed. Ze draait zich weer om.
8 cm ontsluiting! Pijnstilling is niet meer mogelijk, maar dat vind ik niet erg, eerder goed. Ik ben er bijna!

Als ze klaar is tussen mijn benen ga ik gelijk weer op de grond zitten. Ik merk op dat er een draadje tussen mijn benen hangt. De verloskundige heeft zomaar een schedelektrode in mijn kind zijn hoofd geschroefd. Ik kan er niets over vragen want de verloskundige wordt boos. Ik moet op bed gaan liggen want op mijn hurken breng ik mijn kind in gevaar. Ik heb geen idee wat ik moet met die informatie, hoezo ik breng mijn kind in gevaar? Het maakt me ook wat paniekerig, wat als ik nu wel mijn kind in gevaar breng? Ik wil niet op het bed, dat doet zo immens veel zeer.
Martijn zegt dat ze dan maar een baarkruk voor me moeten halen, want daar wilde ik in eerste instantie graag op bevallen. Na wat tegenspraak en dan nog met tegenzin gaan ze een baarkruk halen. Even later komt de verpleegkundige terug met een plakkerige en stoffige baarkruk die ze in de kamer nog even met een doekje afneemt. Het kan me op dat moment niks schelen. Ik wil gewoon die baarkruk. 

Even later krijg ik persweeën. Ik kan niet anders dan heel voorzichtig mee drukken. Er wordt weer op de noodbel gedrukt en weer duurt het zo'n half uur voordat er iemand komt. Ik zeg tegen de verloskundige dat ik denk dat ik persweeën heb, maar ik krijg te horen dat dat wel niet zal kloppen. Voor de zekerheid kijkt ze even met een spiegeltje en duidelijk verrast zegt ze het hoofdje al te zien. Op dat moment denk ik "Mooi, dan ga ik er nu gewoon voor!", maar daar is de verloskundige het niet mee eens. Ze gebied mij op het bed te gaan liggen. Ik wil eigenlijk niet, maar ik heb niet het idee dat ik een keuze heb, dus ik ga toch maar op mijn rug op het bed liggen. Het voelt enorm tegennatuurlijk en ik voel ook de weeën niet meer.

De verloskundige zegt dat ik moet persen, dus dat doe ik maar, de weeën zijn weggevallen dus daar kan ik niet meer naar luisteren. Net voor het hoofdje staat voel ik de bekende 'Ring of Fire'. Ik zeg dan ook letterlijk "Oeh dat brand...", waarop de verloskundige me op luide en dwingende toon toespreekt dat ik dat niet moet zeggen en dat ik niet moet stoppen. Ze geeft me het gevoel dat ik alleen maar lastig aan het doen ben en dat ik haar tegenwerk. Ik was niet van plan te stoppen, ik voelde alleen de behoeft dit op te merken.


Niet veel later wordt Floyd geboren. 03:30, 23 maart 2016. Helemaal gezond.

Als je nu al denkt Pffft wat een naar verhaal, dan heb ik slecht nieuws. Als het hier bij was gebleven denk ik niet dat ik er zo'n trauma aan over had gehouden. Het horrorbeeld dat op mijn netvlies gebrand staat en in mijn geheugen is gegrift, moet namelijk nog komen.

Na 10 minuten krijg ik uit het niets een spuit oxytocine voor de placenta. Ik heb in mijn bevalplan gezet dat ik die niet wil, ik heb van tevoren besproken dat ik die niet wil, en toch wordt hij zonder overleg in mijn been gezet. Dat niet alleen, ik zeg tegen de verloskundige dat ik die spuit niet wil en zonder pardon zet ze 5 minuten later een tweede. Geen overleg, geen aankondiging, niets. Ik besluit er geen aandacht aan te schenken verder, ik heb mijn kindje.
Maar nog geen minuut later wordt Floyd uit mijn handen gepakt en is er opeens chaos. Ik heb werkelijk geen idee wat er aan de hand is. Aan mijn beide armen zijn verpleegkundigen een poging aan het doen infuuskraantjes te plaatsen (degene die ik had was namelijk tijdens het weeën opvangen losgeschoten). Ik sta stijf van de adrenaline en tril als een rietje. “HOUD JE ARMEN STIL!” roept een verpleegkundige naar me. Ik voel me machteloos, ik kán mijn armen niet stil houden, ik kan er niets aan doen... Ondertussen vraag ik heel rationeel wat er aan de hand is. Tussen mijn benen zie ik mensen bezig, er wordt aan de navelstreng getrokken en hard op mijn buik geduwd, ik zie iemand heen en weer lopen met bloederige doeken. Ik vraag nog een keer wat er aan de hand is, maar midden in de zin wordt mij letterlijk de mond gesnoerd met een natte doek, mijn hoofd wordt naar achter geduwd. De boodschap is duidelijk, ik moet mijn mond houden. Vanaf dat moment geef ik op, ik houd me stil en kijk angstig naar Martijn die in een hoek staat met Floyd en naar mijn schoonzus die naast me staat.

En opeens was het over. Opeens liep iedereen de kamer uit. Geen uitleg, niks. Er is op geen enkel moment iemand teruggekomen om te vertellen wat er gebeurd was of om uitleg te geven over wat nu. ‘Wat was er aan de hand?’, ‘Waarom heb ik opeens een blaaskatheter?’, ‘Wat zit er in het infuus?’, ‘Hoe lang moet dit allemaal?’, ‘Wanneer mogen we naar huis?’, er was niemand die iets vertelde. En ik durfde het ook niet meer te vragen.

Zeggen dat het geen fijne ervaring was, is overbodig geloof ik. Ik moest vooral niets willen of vragen want dat was vervelend. Wat ik wilde en vroeg werd weggewuifd of genegeerd. Er werd ronduit gemeen tegen mij gedaan. Ik was een vagina waar een kind uit moest. Doordat mij steeds werd opgedragen wat te doen en te laten, in plaats van dat mij verteld werd vertrouwen te hebben in deze oerfunctie van mijn lichaam, werd mij de zeggenschap over mijn lichaam ontnomen.

Toen het kind er eenmaal uit was, werd ik helemaal genegeerd. Je hebt nu je kind. Dan maakt het toch allemaal niet meer uit. Wij houden ons wel bezig met de rest, bemoei je er vooral niet mee.

Bijna twee jaar later, tijdens mijn tweede zwangerschap, hoopte ik in een gesprek met de toen aanwezige verloskundige een beetje closure te krijgen. Een verontschuldiging zou mooi zijn geweest, maar een "ik snap het" was waar ik vooral op hoopte.
Ik kreeg niks.
Volgens haar had ik een luie baarmoeder, bloedde ik leeg en heeft ze erger voorkomen. Daarbij kon ze zich niet voorstellen dat ze niets verteld had want dat doet ze altijd. Oh en ik kwam toch wel weer in het ziekenhuis bevallen want thuis zou het niet goed komen.
Vaarwel afsluiting, hallo therapie...

Heb je dit gelezen en heb je nu vragen over hoe je de regie over je bevalling kunt behouden? Stel ze alsjeblieft!!! Ik had dit zelf zo graag geweten voor mijn eerste bevalling. Ik ga er zeker ook meer over vertellen in volgende blogs want ik ben eigenlijk nog lang niet klaar met vertellen.
Je kunt voor meer informatie over je rechten tijdens zwangerschap en bevalling ook kijken op de website en facebookpagina van 'de Geboortebeweging'.

Een bevalling hoort een prachtige en krachtige ervaring te zijn. Een ervaring waar je als vrouw volledig in je oerkracht kunt komen en waar je het vertrouwen wordt gegeven dat je dit kunt! En bovenal; een ervaring waar JIJ de keuzes maakt! Het is jouw lichaam, jouw bevalling, jouw kind!
Een prachtige en krachtige bevalling is echt niet perse een vaginale bevalling zonder pijnstilling of interventies. Het belangrijkste is dat JIJ de regie hebt! Dat je niet geleefd wordt! Dat je niet wordt behandeld als een vagina waar een kind uit moet!

Reactie schrijven

Commentaren: 4
  • #1

    Milou (maandag, 29 april 2019 19:36)

    Zo zo zo zo herkenbaar!!! Kijk, dat sommige dingen in de medische wereld handig zijn, dat is zeker zo. Het is fijn dat we er gebruik van kunnen maken als het nodig is. Maar! Nooit! Zonder! Informed! Consent!!! Ik kan me daar zó kwaad om maken!

  • #2

    Even anoniem (maandag, 29 april 2019 20:08)

    Ik herken dit zo erg. Ik werd ook behandeld alsof alles wat ik deed lastig/vermoeiend en zeurderig was. Niks werd er verteld. Toen mijn zoontje geboren werd deed hij niets. Ik gaf dit aan. 'hij heeft een geluidje gemaakt' was het antwoord. De navelstreng werd afgeklemt. 'was hij al uitgeklopt' vroeg ik. Dit stond immers in mijn bevalplan. 'oh nee' was het antwoord.
    Ondertussen zag ik alleen maar een blauw kind op me liggen die niet huilde of bewoog. Als kraamverzorgster ben ik bij veel bevallingen geweest. Ik had vantevoren gezegd dat ik nog nooit een blauwe baby had gezien. Maar volgens de verloskundige werden alle babys blauw geboren. Daar lag ik dan, niet durven zeggen dat mijn kind blauw was want dit hoorde toch? Na een paar minuten, toen de gynaecoloog en kraamverzorgster nog steeds niet naar mijn kind omkeken, gaf ik voorzichtig aan dat hij nog steeds niets deed. De hydrofiel werd wat aan de kant gedaan en ineens werd mijn kind uit mijn armen getrokken. Papa moest meekomen en een heel team kinderartsen kwam de kamer in gerend. Ik lag daar, alleen, met mijn benen wijd, niet wetende waar ze met mijn kind heen waren, wat ze met hem deden en of hij het wel zou overleven. Na meer dan een uur kwam hij terug bij me. De afdruk van een beademingskapje op zijn mond. Hij had een erg lage hartslag gehad maar was niet gereanimeerd. Nee gelukkig niet. Had ik niets gezegd tegen de gynaecoloog had ik een dood kind gehad. Vaak ben ik nog boos om alles. En vraag me ook af of het allemaal beter was gegaan als de navelstreng niet meteen was afgenaveld,dan had hij nog zuurstof daaruit gehad. Een trauma heb ik er zeker aan overgehouden. Evenals een postpartum depressie. Maar met niemand praat ik erover dat ik hier zoveel moeite mee heb. Ik zal me wel aanstellen denk ik dan..

  • #3

    Leoni (maandag, 29 april 2019 21:12)

    Ohw wauw! Wat een herkenning... het onpersoonlijke, het vage gedoe... het zomaar in en uit lopen in de kamer... dit was voor mij bij de tweede bevalling. De eerste was relaxed, thuis, klein en veilig. Maar bij de tweede werd ook bij ons door een zenuwachtige verloskundige besloten naar het ziekenhuis te gaan. Dat draadje uit je vagina... dat op het bed moeten liggen met allemaal draden op je buik... dat lange wachten als je aangeeft dat er iets is... en de reacties van de verpleegsters... alles klinkt zo bekend. En ook de paniek zonder uitleg... bah! Het voelt zo bekend. Al blijft indd het ook een magisch moment!
    Goed dat je je verhaal doet ��

  • #4

    Astrid Schell (dinsdag, 30 april 2019 17:10)

    Het is in en in triest. Ik weet uit eigen ervaring wat het is om ook maar het allerlaatste beetje regie over jezelf kwijt te raken door de behandelaars in een ziekenhuis.
    In mijn geval niet bij een bevalling, maar ik ken het gevoel wat je beschrijft heel goed!
    Wel heel fijn te zien hoe jij en Martijn het doen met jullie gezinnetje! Jullie kids hebben fantastische ouders getroffen!