· 

Stemmen. Jong geleerd...

Stemmen. Ik vond het als kind mysterieus en geheimzinnig. Eens in de zoveel tijd gingen mijn ouders om de beurt naar het stembureau in de buurt. Ik kan me niet herinneren dat er meer dan “ik ga nu stemmen, ga jij daarna?” werd gezegd over het hele gebeuren. Ik heb een keer gevraagd of ik mee mocht “Oh dat wil je niet” was het antwoord. En als ik dan vroeg waar er op gestemd was, kreeg ik een ontwijkend antwoord, alsof het iets is dat je niet hoort te vragen. Het gaf me het gevoel dat het hele stemmen een groot volwassenen geheim was, een beetje a la Sinterklaas.

  

Als tiener werden het doel van stemmen en de mogelijkheden daaromtrent me wel duidelijk uiteraard. Op school werd er veel aandacht aan besteed; verschillende richtingen, het kieskompas, stemwijzers, de geschiedenis, etcetera. Ook thuis werd er vaker over politiek gesproken en het concept van stemmen werd minder mysterieus, maar de handeling van het stemmen bleef in mijn gedachten een geheimzinnig ritueel.

 

En dan word je 18 en mag je zelf gaan stemmen. Voor de meeste mensen zal dat een kleine moeite zijn, iets dat je gewoon even gaat doen, maar ik was vreselijk zenuwachtig. Ik heb van tevoren wel 20 keer gevraagd wat er precies moet en nog vond ik het spannend. Niet omdat ik het niet begreep ofzo, ik begreep het prima.  Het was in mijn hoofd echter een soort van volwassenheidsrite en dat vond ik doodeng. Je moet weten dat ik extreem perfectionistisch ben en dat ik soms best last heb van faalangst. Met dit soort nieuwe dingen sla ik regelmatig compleet dicht.

 

Tijd om te stemmen. Je staat daar in de rij, je levert je stempas in en laat je identiteitsbewijs zien. Vervolgens krijg je een stembiljet in je handen. Nou ik liep met knikkende knieën, trillende handen en het zweet in mijn bilnaad naar een stemhokje. In mijn beleving heb ik een uur naar dat papiertje staan staren en toen eindelijk een vakje rood gekleurd. Daarna loop je naar de bus om het biljet er in te gooien. Ik geloof dat ik me nog nooit zo aangestaard heb gevoeld en dan heb ik meerdere keren op een podium solo stukjes opgevoerd voor een heel publiek.

 

Achteraf vroeg ik me af waar ik me nou zo druk om maakte. Want eigenlijk is het helemaal niet zo spannend of bijzonder (om te doen, dat het mag is natuurlijk wel iets om bij stil te staan). Misschien dat mijn ouders er daarom verder geen aandacht aan schonken.

 

Ik besef me ook dat ik waarschijnlijk een geval apart ben. De meeste mensen zullen niet zo zenuwachtig zijn voor hun eerste keer stemmen. Het heeft me wel doen besluiten mijn kinderen mee te nemen naar het stemmen en ook het stemhokje in. Zodat het voor hen in ieder geval niet mysterieus en geheimzinnig wordt. Want jong geleerd is oud gedaan.


Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Marcel Bakker (woensdag, 20 maart 2019 19:29)

    Top geschreven hoor en blij dat we je op het kiespad gezet hebben.

  • #2

    Helen Keulen (woensdag, 20 maart 2019 20:00)

    Super leuk verwoord. Ik denk dat iedereen het wel herkent van vroeger.