· 

Beren in mijn hoofd


Kennen jullie dat gevoel? Er staat iets leuks op de planning, maar je ziet er enorm tegenop? Het evenement komt steeds dichterbij en waar je je er eerder enorm op verheugde, krijg je nu een gevoel van paniek en onrust als je er aan denkt. Je kunt niet meer helder nadenken, voelt je ziek en in je hoofd zit je vast achter een betonnen muur.
Ik heb dat vaak. Vooral als het gelegenheden betreft waar veel andere mensen zijn, die aan het einde van de dag zijn en/of waar het niet slim is (of gewoon niet mogelijk) om de kinderen mee te nemen. Het ergst is het als ik er eigenlijk niet voor mezelf heen ga.

 

Deze week is het heel erg. Dit weekend gaan we naar Roger Waters in de Ziggo dome. De kaartjes zijn al bijna een jaar geleden gekocht en de oppas was al geregeld voordat Logan geboren werd. De bedoeling is dat we 's middags met de trein naar mijn ouders gaan, daar de kinderen achterlaten en dan richting Amsterdam. Klinkt goed toch? Gezellig een avond weg met zijn twee, even geen kinderen om ons heen, genieten van goede muziek. En toch wordt ik geplaagd door een mind crippling anxiety.

 

Gister vroeg Martijn mij of ik wilde uitzoeken of we beter met de auto naar Amsterdam kunnen of dat het handiger is naar het treinstation te rijden en vanaf daar de trein te nemen. Ik kwam niet verder dan op 9292 en google maps vertrek en de bestemming intypen en kijken hoe lang het duurt om er te komen met OV of auto. Toen Martijn daarna zei dat hij dat ook wel had kunnen doen en dat het de bedoeling was dat ik uitzocht waar we dan zouden kunnen parkeren et cetera, ging mijn brein op slot. Ik wist niet meer wat ik nou moest en geen van de voorstellen die Martijn deed drongen door. Dat mondde uiteraard uit in een ruzie waarna ik Martijn pijn deed door te zeggen dat ik eigenlijk helemaal niet heen wil. Wat ik niet meen. Denk ik. Of wel?

 

Ik zie allemaal beren op de weg. We zijn best een lange tijd weg; in die tijd moet ik sowieso 3 keer kolven dus er moeten kolf spullen mee, er moet een koeltas mee want melk weggooien doe ik niet en ik moet uitzoeken waar ik kan kolven. Ik weet niet eens of Logan wel uit een fles wil drinken, ik weet niet of ik überhaupt wel zo lang zonder hem ‘kan’. Ook is het aan het einde van een lange dag met veel reizen en we hebben de volgende dag een verjaardag. Allemaal beren waar ik niet langs kan.

 

Ik heb die beren er zelf neergezet en hoe dichterbij het komt hoe meer beren ik verzamel. Zijn het reële beren? Of ben ik excuses aan het verzinnen? En waarom dan? Wil ik toch echt niet of is het wat anders?


Ik denk dat ik bang ben; bang om mijn kind achter te laten, bang dat het niet gezellig wordt als ik mee ga, bang dat ik overprikkeld raak en overkoepelend: bang dat ik anderen tekort doe door er wel of niet te zijn.

 

Het is een frustrerende angst. Een angst die mij het moeilijk maakt het huis uit te gaan. Met alles eigenlijk. En ik heb geen idee hoe ik van die angst af moet komen. Ik hoop dat het feit dat ik me van de angst bewust ben, mij kan helpen er geleidelijk overheen te stappen, maar voor nu twijfel ik nog steeds of ik mee ga naar Roger.

Reactie schrijven

Commentaren: 4
  • #1

    Anne Droog (woensdag, 20 juni 2018 17:28)

    Stoer hoor Esther! dat je dit durft op de schrijven. Hopelijk voel je niet al te schuldig naar de kinderen en naar Martijn, want volgens mij kan je er niks aan doen dat je gedachten zo zich ontwikkelen. Ken je toevallig het boek zondagskind van Judith Visser? Ik denk dat daar zich wel voor jouw herkenbare situaties in voordoen.

  • #2

    jordy (woensdag, 20 juni 2018 18:30)

    bedankt voor het delen Esther, hopelijk kun je wat met de beren.

  • #3

    Floortje (woensdag, 20 juni 2018 20:34)

    Die beren ken ik. Maar ik weet inmiddels dat ik gewoon echt al die prikkels, grote groepen mensen, harde muziek etc niet fijn vindt. Toen de kinderen nog klein waren, wilde ik ze ook niet achterlaten, sterker nog, met een kind in de doek tegen me aan, kon ik ook veel meer prikkels aan. Jammer voor wie ik teleur moet stellen. Maar voor mij geen mega concerten of grote mensenmassa’s (geen wandelmoeder bij de avindvierdaase, wel kleine theaters, het bos in met mijn kinderen, samen fietsen if thuis knallen met de muziek, dat dan wel, maar weer alleen als de kinderen er niet zijn, anders ook te veel prikkels). Het is zo, geen beren, maar warning signals telling you what’s good for you and what’s not.

  • #4

    els (donderdag, 21 juni 2018 16:10)

    Wat openhartig en mooi geschreven Esther.
    Het stukje over OV/parkeren uitzoeken is herkenbaar (voor Freek ook ;-) ), de angsten minder. Al zijn ze er wel ergens.

    Knap hoe je zo onder woorden kunt brengen wat er allemaal gebeurt en mee speelt. Ik hoop inderdaad dat het je helpt er overheen te stappen of mee om te gaan.

    Laat je weten of je ben gegaan??